صبح بخير سرزمين آرزوها

از اين به بعد مي خواهم هر شنبه (يكشنبه به وقت ايران) قسمتي از اين خاطراتم رو اينجا تعريف كنم و مي خواهم از قسمت سوم هم شروع كنم يعني آخرين شبي كه در رم بودم و فرداش به آمريكا مي اومدم

(در ضمن بنده نويسنده نيستم و مي دونم كه نوشته هام پر از اشتباه املايي و گرامرهست مخصوصا كه الان ١١ ساله كه ايران نيستم پس خواهشن معلم بازي در نياريد)

صبح بخير سرزمين آرزوها

قسمت اول " خداحافظ اي شهر جاودان"

٧ دسامبر٢٠٠٠ رم ـخيابان آپيا نووا آپارتمان شماره ٢٩

ساعت يك نيمه شب بود وسط اتاقم كه ديگه هيچ شباهتي با گذشته اش نداشت نشسته بودم صداي تيك تاك ساعت تنها صدايي بود كه در اتاق مي آمد از پنجره به بيرون نگاه مي كردم شهر رم به آرومي به خواب رفته بود مجسمه حضرت عيسي كه در بالاي كليساي سن جواني كه در زير نور چراغ برق مي زد تنها چيزي بود كه در اون تاريكي از پنجره اطاقم ديده مي شد,دلهره داشتم چون مي دونستم كه از فردا زندگي من براي هميشه عوض مي شد با تمام وجودم احساس مي كردم كه روزهاي متفاوتي با گذشته در انتظارم هست روزهايي كه پر است از پستي و بلندي, خنده وگريه و دلتنگي, امان از اين دلتنگيִ همين دلتنگي بود كه منو از همه چيز بيشتر مي ترسوندִ

ساعت ٦ شده بود با صداي ماركو دوستم از خواب پريدم ماركو هم خونه من و از بهترين دوست ها يم بود و هست , ماركو مال سيسيل بود و در رم درس مي خواند باباي ماركو از قاضي هاي بازنشته پالرمو بود من ٣ تا از تعطيلات كريسمس رو با خانواده ماركو در پالرمو گذروندم هيچ وقت اون بعد ظهر ها كه با باباي ماركو توي تراس خانه شان رو به درياي خاكستري زمستان سيسيل مي نشستيم قهوه و شيريني سيسيلي مي خورديم و من با دقت تمام به خاطرات ايشون از دوران كارش در دادگاه و مافياي ها زنداني گوش مي كردم فراموش نمي كنم , ماركو تابستان اون سال با من به ايران اومده بود هنوزقيافه اش رو كه از دستشويي اومده بود جلوي چشم هايم است باي چشم هاي از حدقه در اومده اش منو كناري كشيد و گفت توي اين سوراخ لعنتي چطور مي شاشن؟؟

ماركو قرار بود منو به فرودگاه برسونه يك مقدار دير شده بود با سرعت چمدان ها رو توي ماشين فيات ماركو گذاشتيم آنا خانم مسني كه همسايه بغلي ما بود جلوي در منتظر من وايستاده بود خانم آنا در رم به دنيا امده بود ولي در سن ٢١ سالگي با يك آقاي ايتاليايي آمريكايي ازدواج كرده بود و ٣٨ سال در آمريكا زندگي كرده بود و بعد از فوت شوهرش به ايتاليا بر برگشته بود آنا هميشه از تجربه هاش در زندگي آمريكا برام مي گفت روز هايي كه در سرماي بوستن سخت كار مي كرد تا خرج خانواده اش و قمارهاي شوهرش رو بده

آنا رو در آغوش گرفتم آنا يواشكي در گوشم گفت " قوي باش!! آمريكايي ها آدم هاي گوه اي هستن ولي خدا كشورشون رو بوسيده هيچ جايي رو بهتر از اونجا توي دنيا پيدا نمي كني سخت كار كن و مقاوم باش, ثمره اش رو مي بيني "

آنا رو دوباره در آغوش گرفتم و سريع سوار ماشين ماركو شدم از پنجره ماشين براي آخرين بار به آپارتماني كه بهترين سال هاي جواني ام رو در اون گذرانده بودم نگاه كردم بغض بد جوري گلويم رو گرفته بود ولي من مرد بودم و مرد هيچ وقت گريه نمي كنه ماشين با سرعت از اپارتمان و يواش يواش از شهر رم دور مي شد و ما هرچي دورتر مي شديم بيشتر احساس مي كردم كه قسمتي از قلبم رو براي هميشه در اون سرزمين كه پنج سال ميزبان من بود و حالا قسمتي از وجودم شده بود جا گذاشتم, ديگه چاره اي نبود من مي رفتم تا يك آمريكايي بشم

نزديك هاي فرودگاه بوديم كه ماركو با صداي يواشي گفت;" بعد از اين همه مدت كه بين ما بودي با ما خنديدي با ما گريه كردي از خود ما شدي حالا هم كه همه ماها رو داري ول مي كني مي ري دلمون برات تنگ مي شه داداش"

باورم نمي شد كه اين جمله رو از ماركو بشنوم ماركو آدمي بود كه هميشه احساساتشو پشت غرور سيسيلي اش قايم مي كرد اين براي اولين باري بود كه در مورد رفتن من حرفي ميزد من دوباره بغض گلويم رو گرفته بود فقط گفتم منهم دلم براتون تنگ مي شه ولي مي خواستم فرياد بزنم بگم كه دلم براي همه چيز تنگ مي شه براي اين شهر, براي اين مردم, براي دانشگاهم براي دوستانم براي شب بيداري ها , براي مستي ها براي ديسكو ها براي اون شراب فروش كاباره آلفهوس پشت ميدان پيراميد براي اولين بوسه براي اولين همخوابگي براي پيتزا با گل كدو براي بهترين سال هاي جواني ام, دلم براي همه اين لحظه ها تنگ ميشه ولي موقع, موقع رفتنه, چون آرزو هاي من آمريكايي بودن نه ايتالياييִ

به فرودگاه رسيديم با ماركو خداحافظي كردم مي دونستم كه اون پدرسگ گريه اش گرفته ولي به روي خودش نمي آره با چمدان هايم به طرف درب ورودي فرودگاه مي رفتم كه موبايلم براي آخرين بار در ايتاليا زنگ زد, مادرم بود كه از ايران تماس گرفته بود نمي دونم چرا به محضي كه صداي عزيزش رو شنديدم ديگه از غرور و مردانگي خبري نبود و زدم زير گريهִ

ادامه داردִִִִִִִ