ما را چه به خوشبختي

دنياي ما مجازيست, دنياي ما حرف ها و انديشه هاي روزانه ماست, دنياي ما فقط يك ايران ديجيتال هست, دنيايي كه آزاديش اي كاش يك آرزو نبودִ اما عكس ها صورت خونين آن معصوم مجازي نيست, آن عكس ها حقيقي تر است از ما هستن, از ما كه ناجوانمردانه همچنان خوابيده ايمִآن عكس ها سندي هستند از حقيقت يك لجنزار كه اسمش را وطن گذاشتيمִ آن قطرات خون كه در ميان موهاي آن زن مي غلطند اشك خونين مادرمان ايران هست كه براي بي غيرتي فرزندانش مي گريدִ زجه و فرياد آن زن صداي فرشته انسانيت هست كه به ما بي شرفترين ملت دنيا نفرين مي فرستدִ

بگذار بار ديگر خاموش باشيم , بگذار بار ديگر چشم هايمان را بروي ديو هاي روزگارمان ببنديم ما را چه به خوشبختي

آب حيوان تيره گون گشت خضر فرخ پي كجاست

خون چكيد از شاخ گل باد بهاران را چه شد