صبح بخير سرزمين آرزوهاــ قسمت سوم

براي قسمت دوم به اينجا برويد

دست و پايم مي لرزيد, قلبم با شدت مي زد دلم مي خواست بر گردم توي هواپيما و التماس كنم كه منو با خودشون برگردونند همان جايي كه بودمִ مات و مبهوت از پله ها پايين آمدم دورتا دورم بيابان بود به سالن خروجي رفتم, وقتي ايتاليا بودم از آگهي دراينترنت يك خانواده آمريكايي كه يك اطاق در خانه شان اجاره مي دادن رو پيدا كرده بودم اسم خانمي كه باهاش از طريق ايميل مكاتبه مي كردم بود جوانا, جوانا براي من نوشته بود كه با شوهر و دو تا پسرش جاستين و جيسن در يك خانه ٥ خوابه زندگي مي كنه و اطاق طبقه بالا رو اجاره مي ده و صبحانه و شام در اجاره شامل مي شه, اينطوري بود كه تصميم گرفتم اطاق رو ازش اجاره كنم چون اطاق وسايل ضروري زندگي رو داشت و هم نمي بايست نگران شام و صبحانه باشم و هم ارزون تر از هتل مي شد با خودم فكر كردم كه يك مدت اونجا مي مانم تا جا نيافتم و بعد يك جاي مستقل مي گيرم ִولي نه عكسي از اطاق ديده بودم و نه از خانواده جوانا. در ذهنم فكر مي كردم خانواده جوانا مثل يك خانواده معمولي آمريكايي كه
درفيلم ها ديده بودم باشن موهاي بلوند چشم هاي آبي نمي دونم چرا تصوير دعا كردن قبل از غذا همه اش درذهنم مي آمد مثل فيلم كرامرعليه كرامر

چمدان هايم رو گرفتم و رفتم بيرون تا تاكسي بگيرم ولي جلوي اون قمست هيچ تاكسي نبود يك مدت طولاني ايستادم تا از دور يك تاكسي داشت نزديك مي شد با شدت خودمو انداختم جلوي ماشينش طرف هم ترسيده بود يك ترمز شديد گرفت و ايستاد بعد هم سرشو از ماشين اورد بيرون يك فحش جانانه به اسپانيايي داد و رفت با خودم گفتم لابد چون مي خواسته من نفهمم به اسپانيايي فحش دادهִ حالم خيلي گرفته بود هواي سرد و خشك هم توي صورتم مي زد بعد از يك مدتي از يك آقايي كه لباس كاري فرودگاه تنش بود پرسيدم من تاكسي مي خواهم اون بهم گفت كه بايد قسمت ديگه بروم اونجا ايستگاه تاكسي هست, با خودم فكر مي كردم ايستگاه تاكسي؟ ايستگاه اتوبوس شنيده بوديم ولي نه تاكسيִ بعد از مدتي راهپيمايي ديدم چندين تاكسي پشت سر هم ايستادن تازه متوجه شده بودم كه اينجا مثل ايتاليا و ايران نيست كه وسط خيابان بپري جلوي ماشين تا تاكسي بگيري اون موقع بود كه فهميدم چرا اون بنده خدا راننده تاكسي ترسيده بود خلاصه رفتم در صف و تاكسي گرفتم سوار تاكسي شدم راننده تاكسي يك نگاهي بهم كرد و گفت هتل؟ گفتم نه خيابان هرندون شماره ٢٥٤دوباره اون گفت هتل؟ و گفتم نه خيابان هرندون, آقا يك كلمه انگليسي هم بلد نبود بعد با اسپانيايي شكسته بسته بهش گفتم خيابان هرندون شماره ٢٥٤ اون هم شروع كرد اسپانيايي با لهجه غليظ مكزيكي صحبت كردن من هم هاج و واج بهش نگاه مي كردم فقط كلمه گرانده رو مي فهميدم كه مي شد بزرگ بعد از مدتي كلنجار رفتن راننده رفت بيرون تا از راننده هاي ديگه بپرسه ٣ و ٤ نفر دور هم جمع شدن و در حالي كه اسپانيايي حرف مي زدن از بيرون به من كه داخل ماشين نشسته بودم نگاه مي كردن بعدش هم رفتن يك نفر رو از فرودگاه آوردن كه مثلا بشه مترجم, مترجم كه يك پسر چاق مكزيكي بود به من گفت كه راننده داره مي گه خيابان هرندون خيلي بزرگه كدام تقاطع مي خواهي بروي من هم گفتم نمي دونم من الان رسيدم فقط همين آدرس رو دارم وشماره تلفن اون هم شماره رو خواست من هم دادم پسر چاقي كه ميرجم شده بود به شماره زنگ زد و بعد از مدتي صحبت كردن آدرس دقيق رو گرفت و بعد به اسپانيايي به راننده گفت و ما بعد يك عالمه معطلي راهي شديم در راه باورم نمي شد كه اولين مكالمه اي كه من در اين شهر كردم اسپانيايي بود همش در طول سفر نگران بودم كه انگليسي ام زياد خوب نباشه و مردم نفهمن چي مي گويم ولي حتي فكرش هم نمي كردم كه دراولين برخورد احتياج به دانستن اسپانيايي اون هم به لهجه مكزيكي داشته باشم در راه در حالي كه به آهنگ هاي مكزيكي در تاكسي گوش مي كردم راهي شهر شديم, شهر فقط ساختمان هاي عريض بود و خانه هاي مسكوني هم شكل. بي ريخت ترين ده بزرگي كه تا حالا ديده بودم از همون موقع باور كردم كه من و فرزنو سر سازش نخواهيم داشت

ادامه دارد