در هياهو يك سحر

چشم هايم با آقاي زماني است و گوشم با بهروزִ ولي حواسم به پوستر مدونا است كه ديشب از پسر خاله ام دزديدمִ عجب پوستري استִ پوستر را در مقابل چشمانم مجسم مي كنم حرف هاي آقاي زماني و بهروز قاطي مي شوندִ مي خواهم به آقاي زماني بگويم خفه شو و يكي در گوش بهروز بزنمִ در همين موقع صداي زنگي بلند مي شودִآقاي زماني و بهروز و مدونا با هم از جلوي چشمانم غيب مي شوندִ يك قفسه كتاب جلويم ظاهر مي شودִ صداي زنگ همچنان ادامه داردִ احساس خفگي مي كنمִ در يك لحظه احساس مي كنم كه زمين حياط مدرسه باز شده است و من را بلعيده است و در اين اطاق استفراغ كرده استִ نگاهي به اطراف مي كنمִ اطاق تاريك استִ نفسم تنگتر مي شودִ براي اولين بار در عمرم دلم براي اقاي زماني تنگ مي شودִ دلم هواي حرف هاي بهروز را كرده استִ نگران پوستر مدونا ام مي شوم كه الان شايد در گوشه اطاق كه فرسنگ ها با هاش فاصله دارم دارد خاك مي خوردִ

صداي زنگ ساعت لعنتي را خاموش مي كنمִ دلم نمي خواهد از تخت بيرون بيايمִ پاهايم از پياده روي ديشب درد مي كنندִ خستگي از كار ديروز همچنان در بدنم وجود داردִ از اين كه شب زود صبح شده است ناراحتمִ سكوت دوباره اطاق را فرا مي گيرد و متوجه صداي شر شر باران كه از بيرون ميآيد مي شومִ به هيچ عنوان نمي خواهم سر كار برومִ در تاريكي موبايلم را كه هميشه كنارم مي خوابد را پيدا مي كنمִ به دفتر كارم زنگ مي زنمִ باصدايي كه مثلا مريضم براي رئيس ام پيغام مي گذارم كه نمي توانم سر كار بيايمִ

سرم را روي بالشت مي گذارم به خوابي كه ديده ام فكر مي كنمִ به آقاي زماني كه چقدر ازش متنفر بودمִ به بهروز كه چه خاطراتي باهاش داشتمִ به دبيرستانمִ به كلاس هاي سرد با بخاري نفتيִ به حياط مدرسه, به آن دوران كه دارم هر روز از آن دورتر مي شومִ در خواب و خيال خودم اون آدم ها و آن مدرسه همچنان مثل گذشته اندִ بودن اينكه تغيير كرده باشنִ ولي در حقيقت هيچ چيز مثل آن روز ها نيست, نه آدم ها و نه محله هاִ چشم هايم را دوباره مي بندم كه شايد دوباره خواب آن روزها رو ببينمִ چون ديگه آن دوران رو فقط مي شه در رويا ديدִ